Po prostu do nich zadzwonię. To głupie. Spotkanie o 10.
Bądźcie na czas. Nigdzie nie musicie dojeżdżać.
Proszę, bądź w koszuli.
Cześć, Dave.
Żartujesz sobie? Czemu jesteś w jacuzzi?
Przepraszam, nie słyszę. Jestem w jacuzzi.
Tak, wiem. Po prostu zmniejsz bicze wodne.
Bo nie będziesz mnie słyszał.
Zmniejszę bicze wodne.
Inaczej nie będę cię słyszał.
- Zrobione. - Super, dziękuję.
Chwileczkę, a gdzie Poppy?
Jeszcze jej nie ma. Dzwonię do niej.
Nie. To ona ma czekać na mnie.
- Zadzwoń do niej, potem do mnie. - Daj spokój.
Nie pogrywaj w ten sposób. To...
Mój Boże. Jak grochem o ścianę.
Wielkim grochem o wielką ścianę.
Proszę, bądź wykąpana. Proszę...
- Cześć. - O mój Boże. Żartujesz sobie?
Wyglądasz okropnie.
Nie, czuję się dobrze.
Jeszcze nigdy tyle nie programowałam.
Od 45 dni nie odeszłam od komputera, oprócz pójścia do toalety i snu.
- Może dodaj do tego prysznic. - Chwila, a gdzie Ian?
Nie bawimy się w to. Dość tej walki o władzę.
Czemu tu jestem, jak jego nie ma?
Już do niego dzwonię.
W porządku, pójdę założyć biustonosz,
skoro to ma być profesjonalne spotkanie.
Bielizna nie oznacza biznesowego profesjonalizmu.
Wiesz co, idź załóż biustonosz. Zakładaj. Nie do wiary.
Po prostu bądź człowiekiem. Bądź normalną ludzką istotą.
Siema.
Dlaczego jesteś bez koszuli?
Nie wydawała się odpowiednia do jacuzzi.
Nie wierzę, że muszę o to pytać w czasie pandemii,
ale czy mógłbyś wyjść z jacuzzi i założyć koszulę?
- Nie. - Nie?
Hej! Jeśli Ian nie musi być w koszuli, nie muszę być w biustonoszu.
- Zdejmuję go. - Co?
- To nie fair. - Nie zdejmuj go.
- To typowe. - Dobrze, wyjdę z jacuzzi.
- Rób, co chcesz. - Dobrze, zepsuj nam dzień.
Nie mam do tego prawa. Wiecie co...
Słuchajcie. Mój Boże! Co się dzieje?
Dobrze, nie wiem, gdzie jest C.W.
Wiem, że miał problem z zalogowaniem się.
Dostał instrukcję, ale...
Hej. Davidzie, krótka piłka.
Mam dużo pracy z usuwaniem Krwawego Oceanu.
Tak.
Premiera choroby w grze tuż przed pandemią
nie wyglądała dobrze.
Poppy, wykorzystaj ten czas na regenerację i dbanie o zdrowie, jak ja.
Nie opuściłem tego miejsca od trzech miesięcy,
bo bardzo boję się zarażenia.
- Zbyt wiele znaczy dla świata. - Jo, nie musiałaś.
Ale zapisz to.
Nie, Jo, nie zapisuj tego. To nic nie wnosi do...
Mam pomysł.
Może zamiast wycofania Krwawego Oceanu dodam szczepionkę?
Co? To zajmie ci całe tygodnie.
Co ty... Chyba sama dokładasz sobie pracy.
Jesteś taki nowobogacki.
Nowobogacki?
Davidzie, Poppy obraża mnie po australijsku. Czy to koniec spotkania?
Nawet się nie zaczęło.
Wiecie co? Zacznijmy bez C.W.
- Bradzie, mogę prosić o uwagę? - Wybacz, Davidzie.
- Gram w Street Fighter. - Nie szkodzi.
- Dzięki za informację. - Spoko.
Dobrze, jak wiadomo kwarantanna jest trudna dla wszystkich,
ale nasza branża ma się świetnie i należy się odwdzięczyć.
Proponuję 100 000 dolarów darowizny.
- Chwilę. Co? - Co?
Bradzie, jako spółka mamy odpowiedzialność...
Mam ostatnie słowo w kwestii kasy.
Nie oddam czegoś, jeśli nie dostanę nic w zamian.
- To szaleństwo. - To dobroczynność.
Opisałeś dobroczynność.
- Nie zgadzam się. - Posłuchaj.
Zagrajmy o to.
W twoją gierkę. Jeśli wygram, przekażesz kasę.
Zgoda.
Jeśli ja wygram, zgolisz jedną brew.
- Co? - Ja pierdolę. Żegnam.
Nie może opuścić spotkania przede mną. Nie. Żegnam.
Będzie super. Do zobaczenia.
Na razie.
Nie do wiary. Spotkanie odroczone.
Cześć. Nie wiem, co nacisnąłem, ale jestem tu.
Czy spotkanie się już zaczęło?
Opóźnienie jest okropne. Nie da się ocenić czasu ataku.
Tak się dzieje, gdy cały świat gra na jednym serwerze.
- Racja. - Mam pytanie.
Dawaj.
- Chcesz chipsa? - Jasne.
Widzisz? Nic się nie zmieniło, mała.
- Hej, Rache. - No.
Czemu codziennie nosisz tę samą bluzę?
Och, w mieszkaniu jest zimno.
Czemu nie zdejmiesz kaptura?
Dobrze, ale nie oceniaj mnie.
Cholera.
Wiem. Nie umiem farbować włosów. Próbowałam je ściąć...
Zajebiście to wygląda.
Wyglądasz jak Storm z X-Menów. Wyglądasz jak Halle Berry.
- Serio? - Tak.
Cześć!
Czy to mama Rachel?
Hej, mamo Rachel, możesz poprosić Rachel? Czas popracować.
- Lou, co tu robisz? - Nie awansowali cię?
Awansowali. Mam zająć się wami, głupki.
Kilka podstawowych zasad: Nie wyciszam mikrofonu, jak jem.
Nie chcę pogaduszek.
Żadnych rozmów na stronie ani odpyskiwania.
I pamiętajcie, drogie panie:
jesteśmy w tym razem.
- Super. - Świetnie.
- Tak. Przegrałeś! - Cholera.
Czemu jesteś taki dobry?
Jedni to mają, a inni nie.
Skoro o tym mowa, czas na twoją brew.
Dobrze. Idę po maszynkę.
Chole... Czekaj, Sue dzwoni.
Hej, Sue.
Mamy imprezkę.
Nie chcę przeszkadzać,
ale moja skrzynka odbiorcza jest pełna nieprzyjemnych maili.
Tak. Co znowu nie podoba się graczom?
Tym razem... piszą ich rodzice.
Nie mogą wyłączyć kontroli rodzicielskiej,
więc ich dzieci wyrzuca z gry po zbyt wielu godzinach grania.
Wydaje się,
że rodzice nie lubią swoich obowiązków.
Ciekawe, po co w takim razie mają dzieci.
Dobrze, więc... Dzięki.
Zajmiemy się tym. Pa, pa.
Przepraszam, Davidzie.
- Jeszcze jedno... - Tak.
Darowizna 100 000 dolarów może nam pomóc.
Tak się składa, że nie będzie tej darowizny.
Za to David podaruje nam swoją lewą brew.
Czekaj. Mam to, tak!
Zagrajmy jeszcze raz.
Jeśli wygram, przekażemy 200 000 dolarów darowizny.
Jeśli przegram, zgolę drugą brew. Co ty na to?
Brwi są nudne. Chcę twoich rzęs.
Ja...
Dobrze. Są twoje. Umowa stoi. Grajmy.
- Nie, Davidzie! - Stoi!
Rzęsy to jeden z twoich atutów.
- Sue, musimy lecieć. Trzymaj się. - Nie...
Siema, Carol. Co tam?
Za dużo krocza, Ianie.
Wybacz.
Nie słyszę tego zbyt często. Żartuję. To był żart.
Dzwonię, bo dostałam zgłoszenia
o dziwnym zachowaniu.
Urok tej branży, Carol.
Dużo tutaj czubków, pewnie niedługo im odbije.
Najbardziej martwię się o Poppy.
Wiem, że coś z nią jest nie tak.
Zgłoszenia dotyczyły ciebie.
Ianie, nie możesz wysyłać prywatnych filmików pracownikom,
określając je, jako obowiązkowe do obejrzenia.
- Miały służyć za inspirację. - Doprawdy?
Pokazuję ludziom,
że jesteśmy w tym razem i wszyscy cierpimy.
Ianie, jeżeli chcesz im naprawdę pomóc, musisz się poświęcić.
Może podziel się pieniędzmi, których masz tak dużo.
Chętnie, ale ludzie nie tego teraz oczekują.
Oczekują nadziei, a pieniądze nie są tak ważne.
Są ważne dla ludzi, którzy ich nie mają!
Wiesz co? Nie mam na to czasu, dobra?
Mam niańczyć was i uczyć w domu moje dzieci? Nie dam rady.
Wiesz, że zmienili zasady matematyki? Wszystko poprzestawiali.
Mam dość, rozumiesz?
Noś koszulę albo i nie.
Zrób 300 pompek po pijaku i pokaż to na YouTube. Nie obchodzi mnie to.
- Chyba cię wyciszyłem. - Mamo, gdzie jesteś?
Mówiłaś coś? Czy mówiłaś coś?
Idę. Dzieciaki w pracy, dzieciaki w domu. Szału dostanę.
SKOMPILOWAĆ I WYKONAĆ?
TAK/NIE
INICJOWANIE...
Tak! Zajebiście!
Zrobiłam to!
DO: DAVIDA SZCZEPIONKA KRWAWEGO OCEANU GOTOWA
CO TERAZ?
IDŹ SIĘ UMYJ. SKOŃCZYŁAŚ PRACĘ.
POMYŚLAŁAM, ŻE MOGŁABYM
PRZESTAŃ PRACOWAĆ! FAJRANT.
Spójrz na ikonę wideo w dolnym lewym rogu i kliknij ją.
Tak. Tutaj.
Tak. Widzę cię. Idealnie.
Czekaj, nie słyszę cię.
Nie. Nie ma dźwięku. Wyłącz wyciszenie, po lewej na dole.
Nie, to rozmowa audio. Nie...
Widzisz mnie teraz? Zadzwoniłem przez Facebooka.
Wcisnąłeś zły przycisk... Zostańmy przy jednej aplikacji, dobrze?
- Napiszę do ciebie. - Nie, C.W., nie pisz.
Chwilkę. Poczekaj.
PISZĘ DO CIEBIE. WIDZISZ MNIE?
Nie, nie pisz...
- Przestań naciskać przyciski! - Co? Spróbuję tego!
- Nie. - Tak lepiej!
Co robisz po drugiej stronie? Czekaj, spróbuję czegoś innego.
Przestań już... Nie! Przestań naciskać!
- Czy teraz lepiej? - Zostaw tak, jak jest!
To jakieś szaleństwo. Naprawdę...
Widzę cię. Widzisz mnie?
Nie, ja... Tak. Pewnie, jesteś pandą.
- Czym? - Pandą!
Pandą?
Wcisnąłeś zły przycisk,
bo robiłeś to na oślep.
Czekaj. Jest echo.
Echo. Nie słyszysz echa?
- Tak, słyszę. Przestań mówić! - Wiesz co, jak ty mówisz, to nie ma echa.
Przestań mówić. Posłuchaj i patrz w kamerę.
- Którą? - Jedyną, którą masz! Na pandę.
Nie chce być cholerną pandą!
Piszesz science-fiction. Jak możesz nie umieć używać komórki?
- Wyślę ci faks. - Cholera jasna.
C.W., nie... Wracaj... Wracaj tutaj.
To szale...
OFFLINE
Odbierz, Poppy. No odbierz.
- Czego? - Hej, Poppy!
Gratulacje. Słyszałem, że skończyłaś pracować. Opijmy to.
Dzięki, ale jestem zajęta.
Wcale nie. David powiedział, że skończyłaś pracować.
To tak jak ja, bo już wypiłem dwa drinki, czas na trzeciego,
więc też się za to zabierz.
Poza tym, włącz kamerkę,
bo wtedy mniej żałośnie wyglądam, pijąc samotnie.
Świetnie. Przepraszam, nie mogę jej włączyć. Wyszłam z wanny.
Z wanny? Nie lubisz kąpieli. Wiem, że kłamiesz.
- Co się dzieje? - Nic takiego. Po prostu...
Nie chcę, żeby teraz mnie widziano, rozumiesz?
W porządku...
Mam coś dla ciebie, chciałem to wspólnie obejrzeć i napić się,
ale wyślę ci to. I wtedy możesz...
Cześć, Poppy.
Opowiem ci o medytacji z przewodnikiem.
Zrelaksuj się, zamknij oczy
i skoncentruj na jedynej istotnej rzeczy, czyli moim głosie.
Co to?
To ćwiczenia na tułów, ale pracują też ramiona.
W sumie to nie dla ciebie.
Lubię schodzić do mojej piwniczki na wino.
Przepraszam, ciągle wyskakuję.
Czas na domek dla gości...
- Nie, nie mogę... Czy ty... - Nie chcesz wychodzić z domu.
Wyłącz... Czy możesz wyłączyć filmiki...
Nie chcę oglądać... Słuchaj...
- Chcę być sama, dobrze? - W porządku.
Przestań udawać, że chcesz pomóc!
Nie chodzi o mnie. Chodzi o to, że boisz się wyjść z domu,
ale szukasz atencji, bo jesteś pieprzonym narcyzem!
Co? Narcyzem? Ja... Dobra!
Chciałem zrobić coś miłego, ale to przeszłość.
Wracaj do swoich martwych roślin i kotów. Nie obchodzi mnie to.
- Dzięki, tak zrobię. - Super.
Mam coś lepszego do roboty. Mam to gdzieś.
Chwilę... Wyglądam na dużego. Muskularnego.
Wykorzystam ten kąt na kolejnym spotkaniu.
Nie, „mniej” odnosi się do rzeczowników w liczbie mnogiej.
„Mniejsze” do liczby pojedynczej.
Nie można mieć mniejszych żeńskich kandydatek.
Można ich mieć mniej i tak powinno być.
Jak ktoś tego nie wie, jest idiotą.
O Boże. Więc wszyscy są idiotami, Lou.
Rache.
O Boże.
Co? Jest kwarantanna.
- Bawimy się. - Pewnie myśli, że to durne.
Wcale nie.
To dobry pomysł. Tyle tylko, że ja bym to zrobił lepiej.
Udowodnij, dupku.
Same chciałyście.
Czemu masz papier toaletowy na biurku?
Co? Wszędzie go mam.
Mam go więcej, niż mógłbym zużyć.
No nie wiem, wydajesz się dość gówniany.
Dobre. Podoba mi się.
Powinna częściej się odzywać. A ty mniejsze.
Widzisz, jak głupio to brzmi?
Dobra.
W porządku, Dana, zaczynamy. Oto, czego chcę.
Jak policzę do trzech,
dotkniesz swojego ekranu na dole po lewej stronie. Dobrze?
- Dobrze. - Raz, dwa, trzy.
Rachel, weź chipsa.
Cholera, to było lepsze.
Niezłe.
Możemy to powtórzyć?
Jeżeli to ma być naprawdę dobre...
potrzebujemy więcej osób.
Najlepiej mężczyzn.
Nie! Cholera!
- Boże. - Hej, Davidzie.
Czy to twoja sprawa rozwodowa?
Bo byłem świadkiem, jak ostra Azjatka wyrwała ci serce.
Zagrajmy jeszcze raz.
Trzysta tysięcy dolarów albo obie brwi i rzęsy. Goło i wesoło.
Pas. Wolę niesymetrycznie.
Nie bądź taki. Cel jest szczytny.
Na pewno jest coś, o co chętnie zagrasz.
Chcę twoją istotę.
- Co takiego? - Twojego ducha.
Twoją joie de vivre.
Chcę twoje wąsy.
Nie. Potrzebuję ich.
Dziwnie bez nich wyglądam.
Mam dla ciebie złą wiadomość. Wyglądasz z nimi dziwnie.
Pytanie brzmi, jak bardzo David Brittlesbee chce pomóc ludziom?
W porządku. Umowa stoi. Ale nie wolno zmieniać zasad.
Będziesz jajogłowy!
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko,
ale chciałem trochę zmienić sprzęt.
Prawdę powiedziawszy,
nie czułem się dobrze bez swojego kontrolera fight stick.
Co to jest do cholery?
Widzisz, kiedy moi rodzice się rozwiedli,
mama dawała mi 20 dolarów i kazała spadać.
Zatem szedłem z pieniędzmi, tłamsząc w sobie emocje,
do salonu gier, gdzie grałem w moją ulubioną grę Street Fighter.
Ujmijmy to tak... Mam wprawę.
Cholera.
Zaczynajmy!
POPPY, CZEMU NADAL PRACUJESZ
NIE MA NAD CZYM PRACOWAĆ, POP
IAN PROSI O WIDEO ROZMOWĘ ODBIERZ - ODRZUĆ
ODBIERZ TELEFON
ODBIERZ NIE UKRYWAJ SIĘ PRZEDE MNĄ
NIE PRZESTANĘ AŻ ODBIERZESZ
Hej, Pop. Dostałaś moje wiadomości. Dobrze.
Jesteś na ulicy?
Tak. Nie cieszy mnie to.
Ludzie chcą oddychać mi prosto w twarz.
Centralnie w twarz.
Hej, dupku. Przejdź na drugą stronę albo cię pobiję.
Serio?
Tak. W porządku.
Pop, przejdę na drugą stronę, bo widzi, że blefuję, poza tym jest duży.
Nie wydaje mi się, abym radził sobie tak dobrze, jak myślałem.
Przyznaję, ciężko mi.
Pop, jesteś tam?
Tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
Zatem mogę cię zobaczyć?
Nie.
Pop, daj spokój.
Martwię się o ciebie. Pozwól mi siebie zobaczyć.
Chyba sobie nie radzę.
Było dobrze, dopóki miałam pracę,
ale gdy ją skończyłam, już nic mi nie pozostało.
Moja rodzina jest tysiące kilometrów stąd, nie mam przyjaciół.
Jestem sama.
- To nieprawda, Poppy. - A jednak tak.
Myślałam, że dam radę, ale chyba jednak nie.
Wydaje się, że każdy kogoś ma, tylko nie ja.
Ja po prostu...
Jestem sama.
Otwórz drzwi.
Po co?
Po prostu je otwórz.
Cześć.
Tęsknię za tobą.
Ja za tobą też.
- Poppy... - Tak?
Naprawdę powinnaś wziąć prysznic, bo śmierdzisz.
Jesteś strasznym dupkiem.
Już lepiej?
Tak. A tobie?
Tak, w porządku.
Dobra, widzimy się niedługo.
- W porządku. - Pa.
- W przepisie jest tequila... - Dużo czytam.
- Sama go namalowałam. - Ale super.
Nie dam rady obejrzeć więcej sezonów.
Jeśli uważasz, że nie stoją za tym koncerny papieru toaletowego,
to jesteś szurnięty.
Listem. Zostawiłam go przed chwilą u ciebie.
Słyszałaś, ile zarobiły koncerny papieru toaletowego?
Halo!
Jest i ona.
- Hej, Poppy. Czekałem na ciebie. - Hej.
Tym razem to ja czekałem na ciebie.
- Dobre, kolego. - Chyba znalazłaś drogę do prysznica.
Chciałam być elegancka.
Umyłaś włosy?
Tak, umyłam.
W porządku.
Będę miał je na oku.
Hej, słuchajcie! Cholera!
Od razu lepiej. Jezu.
Pamiętajcie, że uda się tylko, jeśli wszyscy zrobimy, co do nas należy.
Mamy jedno podejście.
Więc nie spieprz tego, Rachel.
Nikt cię nie słyszy. Jestem w niebie.
Nikt cię nie słyszy. Czekamy jeszcze na C.W.
Brad ma krótkie ogłoszenie.
Dobrze, Brad, mów.
Cześć wszystkim. Założyłem się z Davidem.
Dał mi fory i pozwolił wygrać.
Ale potem podnieśliśmy stawkę i zagraliśmy po raz ostatni.
I cóż... i tak go pokonałem!
Rany.
- Dziwnie wyglądasz. - Skarbie.
- Wiem, dobrze? - Wyglądasz jak żółwiątko.
Czy to David, czy Sandy Duncan?
Odrośnie w jakieś osiem, dziesięć miesięcy. Nie wiem.
Ktoś z was kiedyś zgolił brwi?
Nie wiem, ile trwa odrastanie. Odrastają?
To nie ma znaczenia. Ja po...
Źle mi, że przegrałem 300 000 dolarów na darowiznę.
Już je wpłaciłem.
- Co? - Od początku chciałem je przekazać.
- Co? - Ian podwoił kwotę.
- Tak jest. - Ale... Dlaczego?
Myślałem, że jesteś temu przeciwny.
Nie. Mówiłem ci, że chciałem dostać coś w zamian. I tak się stało.
Twoją godność.
Sześćset tysięcy dolarów darowizny. Brawo, Davidzie.
- Brawo, Davidzie. - Dobra robota.
- Nieźle, Davidzie. - Dobra robota.
Dziękuję wam.
Skoro tu jesteśmy,
- dobrze byłoby... - O Boże,
bojownik o sprawiedliwość społeczną w natarciu...
Wiesz co, Lou, pierdol się. Dobra?
Jesteś takim fiu...
Cholera, chyba zaczęłam.
- Co? - Działajcie!
Cholera.
W porządku.
Cholera, to działa.
- Gdzie jest C.W.? - Zdąży? Gdzie jest?
- Dawaj stary, uda ci się. - Dawaj.
Gdzie on jest?
O Boże!
Dawaj!
Hurra!
Udało mi się!
Jesteś gość, C.W.!
Tak!
Pierdol się, koronawirusie!
Napisy: Małgorzata Banaszak